Tijd om m’n spullen bijelkaar te zoeken voor mijn tocht door hetzuid-eiland (zie dinsdag 25 maart). Ik maak me zorgen om het gewichtvan m’n rugzak. Heb vorige week bij Marjan alflink wat overbodige kilox92s aan bagage achtergelaten, waaronder tweepaar schoenen, drie broeken, een trui, badjas, badlakens en een stapelreisgidsen, maar dat is lang niet genoeg. Natuurlijk neemt een mensaltijd meer mee dan hij nodig heeft enik onderwerp mx92n plunje nog eens aan een kritische blik. Enig ideehoeveel een laptop, camera, een batterijoplader en een dozijnbatterijen bijelkaar wegen? Nou, genoeg om het verschil te maken!

Oude familiefoto’s

Mary, John en ikborrelen nog wat na met Yvonne die even langs is gekomen. BladerenddoorMaryx92s familiealbums zie ik tot mijn grote verrassing enkele mijtotaal onbekende fotox92s van onze opa en oma. Ook ontwaar ik een prachtvan een groepsfoto (in kleur, maar mooi vervaagd) van hettoenmalige gezin uit 1923 of 1924. John maakt er meteen een scan van zodat ik ze in m’n blog kan opnemen.

Na mijn terugkeer in Nederland blijkt de foto ook daar bij familie te zijn opgedoken. Via Edith (dochter van Nan en Gerrit Jonker) ben ik aan de volgende informatie gekomen. Het jongste kind, Flip (eigenlijke naam Wijnand), was toen nog niet geboren. Mijn moeder Grxe9 (Margaretha) staat niet op de foto want toen al het huis uit. Achterste rij vlnr: Jan, Bep, verloofde van Nel (later haar man, omgekomen in 1940-45), Nel; voorste rij vlnr: Riek (als enige anno 2009 nog in leven), Jo (later de moeder van mijn nichten en neven hier in Nieuw-Zeeland), Juul, Hein, mijn oma (geen vrolijk mens blijkens de foto) met op schoot Leo, daarnaast Nan, Wim, Bep, mijn opa met hond, Truus. Wijnand, het vijftiende kind van opa en oma Janssen, zou worden vernoemd naar een eerder overleden broertje maar werd om onduidelijke reden Flip genoemd.
(Alinea later in Nederland ingelast.)

Deze dagen bij Mary en John zijn onvergetelijk geweest. Thanks for your kindness and hospitality. Als herinnering aan onssamenzijn maken we buiten nog een x91afscheidsfotox92 (van rechts naar links: Maryen John, Yvonne en ikzelf).

Gerke terug naar Nederland??

Het is al donker en ik beantwoordnog gauw een paar mails. Ook breng ik nog even een bezoek aan deweblog van Gerke (www.gerkerijsterborgh.waarbenjij.nu). Hij heeft neteen tocht van 3000 kilometer door het zuid-eiland achter de rug,inclusief de gebieden rond MilfordSound en Te Anau. Zijn verslag en de fotox92s zijn prachtig. Zouik er ook nog een tocht aan kunnen wagen?

Dan blijft mijnoog hangen op het bericht x91Terug naar Nederland!x92 en lees ik tot mijn verbazingdat de man van plan is medio april naar Nederland terug te keren. Een reden zethij er niet bij. Door de trage internetverbinding kan ik niet het geduldopbrengen nu een bericht achter te laten om het hem te vragen, maar neem mewel voor dat snel te doen.

Hetzal er ookvan afhangen of mijn voorgenomen bezoek aan hem nog wel zin heeft. Ikvraag me toch al af hoe gemakkelijk ik van mijn geplande tocht vanQueenstown naar Dunedin kan afwijken. Invercargill ligt 400 kilometeruit deroute en ik kan er maar twee dagen voor uittrekken. Maar goed, je reistop debonnefooi of niet.

Morgenochtend 7 uur vertrekt mijn Magic Bus uit Auckland. Gelukkig isJohn bereid me in alle vroegte bij het vertrekpunt af te zetten.

Maandag 31 maart is a post from NZ Gallivanting.

Ik zei het eerder al. NZ is omgeven door water en daarom hebben veel mensen een boot. Zo ookYvonne en haar man Peter. En wie een boot heeft,neemt af en toe familie mee. Vandaag heb ik dat geluk, samen met Mary en John.Het is prachtig weer, beetje bewolkt en niet te warm. Letx92s go boating today.

We schepen in envanuit het haventje op Whangaparaoa zetten we met zx92n vijven koers naar het eiland Tiritiri Matangi dat een paar kilometer uit de kust ligt. Ik voelme als in een jongensdroom. Goed, ik heb al eens gezeild op het AlkmaarderMeer, maar dit is van een andere orde. Onder leiding van Captain Pete werkt het jachtzich door stuivende golven op weg naar wat ongetwijfeld een verlaten exotischoord in de Pacific belooft te zijn.

Honderd metervoor de kust gaan we voor anker en stappen we over in een rubber boot diedoor het gewicht van ons vijven vervaarlijk water dreigt te maken.

Badende Takahe

Al voor we aanland gaan wordt onze aandacht getrokken door een grote lompe vogel die een badneemt. Het is een takahe waarvan een kleine kolonie het eiland bevolkt. Hij kanniet vliegen en roept daarom herinneringen op aan de zo betreurde dodo. Hetbeest lijkt eerder onverschillig dan mak. Na zijn wasbeurt in het ondiepe waterwaggelt hij het strand op waar hij met zijn dikke snavel onverstoorbaar blijftdoorgaan met het schikken van de fraaie verentooi. Voor de rest houdt hij zijnomgeving voor lucht. Iets verderop kom ik tot de ontdekking dat het beest al een zekere faam heeft opgebouwd.

Reservaat

Het paradijselijkogende eiland ligt er sereen bij en uit de struiken komen vage vogelgeluiden.We verlaten het strand en klimmen via een smal pad naar boven, het bos in. Petelegt uit dat het eiland xe9xe9n groot reservaat is. De overheid heeft het tot eendomein voor met uitsterven bedreigde dieren gemaakt, een project dat al enkeletientallen jaren loopt. Bezoekers mogen het eiland op maar daar blijft het bij.Blijkens de borden zijn honden verboden en mag je er niet overnachten,picnicken of barbecuen, van de paden afgaan – niks eigenlijk, behalve van denatuur genieten. En die kans krijg je volop, maar niet zonder reden.

Rijke kustvegetatie

Eeuwen geledentroffen de Maori hier een eiland aan met oeroude bomen en een rijkekustvegetatie waarin het krioelde van de vogels, reptielen enzeezoogdieren. Tenbehoeve van de landbouw werden delen van het eiland gekapt wat tot eendramatische verandering van het landschap leidde. En tot overmaat vanramp werdde nog evenwichtige biotoop wreed verstoord door een invasie van ondermeer dekiore, een pacifische rattensoort (contradictio?). Tal van loopvogels, reptielen en insectenstierven uit.

Signaaldienst

Rond 1850 nam deBritse kroon bezit van Tiritiri Matangi en van 1899 tot 1947was er een Pilot Signal Station van de Auckland Harbour Boardgevestigd. Schepen konden het station vragen een loods te sturen zodat ze veiligde haven van Auckland konden bereiken. Toen er nog geen radio was, werden dieboodschappen met vlaggen (volgens het metaforen-seinstelsel) van station naarstation overgebracht. Met behulp van een flinke verrekijker kon men vanafTiritiri Matangi al op grote afstand vaststellen of de schepen een loodswilden. Het eiland was toen nauwelijks meer dan xe9xe9n heuvelachtig grasveld met slechts enkele pohutekawa (inheemse boom met prachtige rodebloesem) in de valleien.

Terug in oude staat

Van het plan om heteiland een agrarische bestemming te geven werd in 1971 afgezien. Nog slechts 6%van de bodem werd ingenomen door bos. De overheid ontwikkelde eenambitieus project om Tiritiri Matangi zijn oorspronkelijke status terug te geven. Eenvolgende stap was het eiland tot domein te maken voor zeldzame en bedreigdevogelsoorten uit Nieuw-Zeeland en onder meer Australixeb.

Wereldnatuurfonds

In 1980 werdTiritiri Matangi officieel een beschermd reservaat en kwam er een permanentebasis voor onderzoek. Voor het herbeplantingsprogrammastichtte het Wereldnatuurfonds in 1983 bij de vuurtoren een groot kweekgebied.Vrijwilligers verzamelden zaden en kiemen uit de nog aanwezige vegetatie enwisten zo jaarlijks 30.000 planten te kweken voor het hercultiveren van depaddocks. Van 1984 tot 1994 werd het eiland verrijkt met 280.000 jonge bomen.Het nieuwe woud bedekt nu 60% van de totale bodem. De resterende 40% zalgrasland blijven als woongebied voor dieren als de takahe.

Kustwoud

Inmiddels is heteiland opengesteld voor publiek en is er een voorlichtings- en studiecentrum.Dankzij het project is er weer een echt kustwoud aan het ontstaan waarin nieuwepopulaties zeldzame vogels en andere dieren een kans krijgen het eiland teheroveren. En daarvan laat Tiritiri Matangi, an open sanctuary, iedereen nu meegenieten.

Nestboxen

Niet ver van hetstrand vinden we enkele ophogingen van aaneengemetseldekeien met erbovenop een houten deksel. Eronder ligt een glazen plaat endaaronder een kleine holte met een opening opzij. Het zijn nestboxen voor de korora (kleine blauwe pinguin) die daar tijdens het broedseizoen zijneieren kan uitbroeden. Bezoekers kunnen, als ze geluk hebben, daar getuigevan zijn. Dat de pinquins er gebruik van maken blijkt wel uit de vele kleineveertjes die in de holte zijn achtergebleven.

Op verschillendeplaatsen langs de paden zijn waterbakken geplaatst voor de talloze vogels ophet eiland. Rustig gaan zitten en een beetje geduld oefenen worden beloond: eenvoor een komen ze aanvliegen om er te drinken of een bad te nemen. Ook hier heeft de tui, die we al kennen, een leefgebied gevonden.

We lopen verderde heuvel op en bereiken na een half uur de top waar de oude vuurtoren nog staat, eenniet meer bewoonde vuurtorenwachterswoning, een weerstation en de restanten van het Pilot Signal Station.

Hetismoeilijk te vatten dat dit eilandje van slechts 220 ha met zijnweelderige flora en fauna zox92n roerige historie heeft, dat er al eeuwengeleden mensenzijn komen wonen die er hun stempel op hebben gedrukt en er wellichteen harde(onderlinge) strijd om het bestaan hebben moeten voeren, en dat ermisschien ooitschipbreukelingen, avonturiers of zeerovers hebben gewoond. Zou er nietergens nogeen oude schat verborgen zijn?

Al fantaserend loop ikrichting strand en nadat ik met Pete, Mary, Yv en John weer aan boordben gestapt, kijk ik nog even achterom en zie ik het antwoord.

Zondag 30 maart is a post from NZ Gallivanting.

De gannet is eenNieuw-Zeelands familielid van de Jan van Gent die in kolonies aan de Tasman Zee leeft. Maryen John nemen me mee naar Muriwai Beach, noordwestelijk van Auckland. Er staateen warme zeebries en het ruikt er naar vis en vogelpoep. Met zx92n honderden,soms wel duizenden, zitten de mooie gestroomlijnde vogels hier op de rotsplateaus, hoog boven dewoelige zee.

Het gekwetter en gesnater heeft iets gezelligs.Het schouwspel voert je even mee in een andere wereld, waarover menige bewonervan deze contreien al heeft gemijmerd.

De jonge gannets,prachtig grijs-wit gespikkeld, zijn eind vorig jaar uit het ei gekomen en zijnnu groot genoeg om te leren vliegen. Ze moeten wel want de winter nadert en hetwordt tijd dat ze zelf op aas gaan jagen om zich op een lange, verre tocht voorte bereiden.

2000 kilometervice versa

Al sinds eeuwen,niemand weet waarom, maken de jonge gannets vxf3xf3r de winter begint de oversteekover de Tasman Zee naar Australixeb, een tocht van 2000 kilometer. Als ze daareen paar seizoenen hebben rondgehangen, vliegen ze het hele stuk terug. Demeeste zoeken dezelfde rots op waar ze geboren zijn, om daar voor nieuwenakomelingen te zorgen. Die tocht, heen en terug, doen ze maar xe9xe9n keer in hunleven.

Duwtje over derand

Door met hunvleugels te slaan laten de volwassen vogels hun jongen zien hoe ze moetenvliegen en soms doen ze het voor door een rondje over de baai te maken. Blijvende jongen te lang aarzelen, dan geeft een ouder ze vaak een duwtje over de randwat een enkeling met de dood moet bekopen.

Ook als de jongevogels eenmaal kunnen vliegen is het toch nog een hele toer voor ze om weer het hogerotsplateau te bereiken. Sommige slaan hun vleugels uit, zeilen van de rots af,weten nog een sierlijke bocht te maken maar zie je niet meer terugkomen. Dooruitputting vinden ze hun einde tegen de rotswand of in de golven.

Overslaande golf

Het is laat in demiddag. Het gekwetter van de vogels en het eeuwig lijkende spel van wind enwater zetten mijn gedachten op nul. Een eiland in de verte lijkt opeens nogverder weg te liggen. De sportvissers op de lagere plateaus moeten rennen voorhun leven om niet weggesleurd te worden door een overslaande golf. Kleinedruppels voorspellen een opkomend buitje. Kilometers naar het noorden, bij destranden, maken de surfers zich klaar om naar huis te gaan. Kon ik hier nogmaar heel even blijven.

Nostalgie in Helensville

Mary heeft eengroot deel van haar jeugd doorgebracht in Helensville, een slaperig stadje aande noordwestkust waar we eind van de middag nog even doorheen rijden. In de 18e eeuw kwamen hier deeerste boeren uit Europa en het dorp kreeg de naam van een vrouw uit de kleinegemeenschap die zich hier vestigde.

Van later datum zijn derestanten van de oude melkfabriek waarOom Gxe9 vele jaren van zijn leven werkte. Ook staan er nog de gebouwenen huisjes die de vele roerige tijden van economische op- en neerganghebbendoorstaan, xf3xf3k die achter de nieuwe bordkartonnen gevels in de oudewinkelstraat.

Het oude stationsgebouw aan hettraject van Auckland naar het noorden doet nog dienst: er komtdagelijks een goederentrein langs en natuurlijk is er een museum ingevestigd.

Zaterdag 29 maart is a post from NZ Gallivanting.

De stranden van Whangaparaoa

Mary en ik maken een tocht langsde vele stranden en strandjes van het schiereiland, het ene nogintiemer dan het andere. Op vrije dagen en bij mooi weer worden zeintensief bezocht. In tegenstelling tot die aan de Tasmanzee bestaan destranden hier uit wit zand en zijn er veel bomen die beschutting biedentegen de felle zon.

Langs de zuidelijke kustlijn kun je bij goed zicht deskyline van Auckland zien aan de overkant van de baai, 20 kilometerverderop. De vulkaan bij Takapuna is vaak tot op een afstand van wel 80kilometer te zien. Van welke kant je ook kijkt, hij heeft altijd twee’bulten’ op de top.

Huisje-aan-zee

Heb je een beetje geld dan koop jeeen huis direct aan een van de baaien of je laat er een bouwen, metpermanent uitzicht op zee en eventueel een privxe9strand. Op enkeleuitzonderingen na moet je hier qua ontwerp niet te veel hoogstandjesverwachten. Kennelijk stellen de mensen hier meer eisen aan luxe encomfort x96 privxe9zwembad en spa x96 dan aan een smaakvolle architectuur.

Met de boot er op uit

Omdat Nieuw Zeeland omgeven isdoor prachtige kusten en veel mensen dichtbij zee wonen, hebben demeesten een boot en die wordt vaak gebruikt. Er zijn legio jachthavens (marines)en de liggelden zijn redelijk laag. De een brengt het weekend op deboot door, de ander gaat er x96 kinderen, huisdieren en oma mee x96 wekenlang mee op vakantie waarbij grote afstanden langs de lange kusten vanNieuw Zeeland, de vele kleine eilanden incluis, worden afgelegd.

Kampeermogelijkheden

Een ander aantrekkelijk aspect vanNZ zijn de ruime kampeermogelijkheden. Hoewel het vrije kamperen nietmeer is toegestaan zijn er op veel plaatsen in het land specialeterreinen waar je je camper kunt parkeren of je tent opslaan en nietzelden staan er keurig onderhouden toiletgebouwen met stromend water.

Vrijdag 28 maart is a post from NZ Gallivanting.

Mary neemt me meenaar een bos in een beschermd deel aan de uiterste oostpunt van Whangaparaoa.Nieuw Zeeland kent veel grote en kleine gebieden die wettelijk zijn beschermden niet mogen worden bebouwd. Sommige zijn toegankelijk, andere zijn geslotenvanwege de bijzondere flora en fauna, waaronder een groot aantal eilanden voorde kust.

Tui

Dit kleine stukjebos wordt bewoond door veel inheemse vogels en een wonderlijke verzamelingflora. De tui is een blauwzwarte vogel met twee opvallende witte verenbolletjesonder zijn snavel.

Donderdag 27 maart is a post from NZ Gallivanting.

In Orewa wordtmij ineens duidelijk waar Naked Bus voor staat: de chauffeur dropt mij metbackpack en al aan de Hibiscus Coast Highway, ver van de gebruikelijkebusstations waar Mary en John mij verwachten. Met het laatste drupje stroom inde van Harry geleende cellphone slaag ik er nog net in aan John mijncoxf6rdinaten door te geven.

Mary is dedochter van een zus van mijn moeder en dus een nichtje van mij. In de jaren 50emigreerde het gezin naar Nieuw Zeeland. Zij en haar broers Ab en Ed zijn inNederland geboren, haar zus Yvonne in Nieuw Zeeland. Yvonne is de enige diegeen Nederlands spreekt maar het wel verstaat. Net als Mary en John woont zijmet haar man Peter in Whangaparaoa.

Mijn neven Ab enEd moet ik nog kennen van toen wij klein waren, maar ik herinner me dat niet.Met hun vrouwen Cathy en Joan zijn ze op vakantie in het zuid-eiland, dushelaas zal ik ze niet ontmoeten.

Ik ben te gastbij Mary en John op Whangaparaoa.Vorig jaar waren ze nog in Nederland en sprak ik hen voor het eerst. Ze wonen in een mooie, ruime bungalow met binnenplaats en spa (jacuzzi). Ikkrijg een gezellige ruime logeerkamer-annex-badkamer.

Whangaparaoa ineen smal, kronkelig en vijftien kilometer lang schiereiland in de Hauraki Golf,25 kilometer ten noorden van Auckland. Het is heuvelachtig, weelderig begroeiden telt een groot aantal brede stranden. Er is ook een jachthaven.

Woensdag 26 maart is a post from NZ Gallivanting.

Ik heb beslotenmorgen naar het noorden te vertrekken waar familie woont. Via internet bestelik een plaats in de bus van Hamilton naar Orewa en bel Mary en John inWhangaparaoa of ze me daar willen oppikken.

Het voorafbespreken van een plaats in het openbaar vervoer is hier vrij normaal. Deverbindingen tussen de grote plaatsen worden door verschillende commercixeblebusmaatschappijen onderhouden. Het aantal ritten tussen de grote plaatsen isdoorgaans maar klein: xe9xe9n keer tot hooguit vier keer per dag, afhankelijk vande vervoerder. Het is daarom verstandig de beschikbare diensten en hun prijzengoed te vergelijken.

Naakt de bus in

Ik vind een busvia Auckland waar ik moet overstappen. De prijs van een enkele rit: NZ$ 26.Marjan snuffelt nog even verder en vindt een directe verbinding naar Orewa,dichtbij Whangaparaoa. Prijs: NZ$ 12. Dat scheelt. De naam van het bedrijf:Naked Bus. Grinnikend vraag ik haar of dat ook voor de passagiers geldt.Uitgekleed hoef je je in ieder geval niet te voelen.

Rondreis op hetzuid-eiland

Ook mijn verblijfin NZ nxe1 Whangaparaoa heb ik nu grotendeels uitgestippeld. Vanwege de lagehuur- en benzineprijzen leek een auto huren een aantrekkelijke optie, maar datheeft ook nadelen. Het linksrijden vereist extra alertheid. Volopgenieten van het landschap is er dan niet bij. Ook de trein viel af want erzijn nauwelijks geregelde diensten en ze brengen je lang niet naar de meestbezienswaardige plaatsen. Bleef over: de bus.

Magic Bus

Er zijn veelbusbedrijven, die geheel of half verzorgde trips organiseren, van enkele dagentot wel zes weken. De keus is gauw gemaakt: the Magic Bus, die een keuze biedtuit een groot aantal trajecten langs vrijwel alle mooie en interessante plekkenop beide eilanden. Met als een van de belangrijkste voordelen: hop on, hop off,any place any time. Ook hiervoor kun je internet als kies-en-bespreekmediumvolop benutten

Omdat ik devoorkeur geef aan veel beleven op de kortere trajecten en het zuid-eiland mijqua natuur en afwisseling zeer wordt aanbevolen, boek ik de Kaka-reis van MagicTravellers, beginnend in Auckland en na negen stops eindigend in Christchurch.Bovendien is de onderneming populair bij backpackers.

Gerke en Jacques

Zeker niet deminste reden voor mijn keuze voor het zuid-eiland: ik wil graag GerkeRijsterborgh opzoeken, zoon van mijn overbuurman, die op een boerderij werktbij Invercargill in het uiterste zuiden, en Jacques van der Meer, een vroegerestudiegenoot van Bertie, die in Warrington bij Dunedin woont.

De stopplaatsenvan de Magic Bus hebben allemaal om een of andere reden iets interessants tebieden. Bovendien kun je de duur van je verblijf zelf bepalen; elke dag komt ereen Magic Bus langs en als je mee wilt, stap je aan boord en rij je mee tot devolgende stopplaats. Reis je een beetje op de bonnefooi, en dat ben ik vanplan, dan reserveert de chauffeur een plek in een van de hostels in de plaatswaar je naar toe gaat.

Ik kies 1 aprilals startdatum en Auckland als opstapplaats, ruil mijn koffer in voor debackpack van Janine, die hem mij met liefde aanbiedt, en koop wat spullen vooronderweg zoals een extra spijkerbroek bij de Second Hand. Het teveel aan bagagelaat ik achter bij Marjan (en daar zit geen vuile was bij!).

Dinsdag 25 maart is a post from NZ Gallivanting.

Opnieuw valt deenorme weidsheid van het landschap op. Natuurlijk is er ruimte te over in ditland dat acht keer zo groot is als Nederland en maar 4,3 miljoen inwoners (alleeilanden bijelkaar) telt. Dicht begroeide bossen worden afgewisseld metplotsklaps opdoemende ministrandjes met blauw tot ijsgroen zeewater, omgevendoor robuuste rotsmassax92s.

Cathedral Cove

Zox92n strand is Cathedral Cove bijHahei. Het is alleen toegankelijk via een grillig voetpaddoor bergachtig gebied. We parkeren de auto en na een half uur zwoegenmet onzepicnicspullen ontvouwt zich voor ons een paradijselijk, met bomen enrotsenomzoomd strand. Dankzij deze x91drempelx92 x96 maar dan heb je ook wat x96 zalhet strand niet snel door drommen badgasten bevolkt worden.

Het zeewater hier aan de Pacificis kristalhelder en soms nog blauwer dan op de foto’s. Er zijnverschillende romantische grotten in het water waar je even dekoelte kunt opzoeken. De Cathedral Cove zelf vormt de enige doorgangdoor de rotsen naar het strand erachter. Bij vloed loopt de grot onderwater.Hoog uit de rotsen komt ijskoud water naar beneden waaronder je na hetzwemmeneen frisse douche kunt nemen. Het natuurschoon kan niet op. Mocht hierin debuurt het paradijs beginnen, dan kan dat niet ver weg zijn. De fotox92shieronderzijn door Marjan en Harry gemaakt.

Afgrond

Via eenonverharde binnenweg steken we in westelijke richting dwars over hetschiereiland. Hier en daar is het niet verantwoord harder dan 20 kilometer peruur over het gravelpad te rijden. Door de vlijmscherpe bochten heb jeweinig zicht en is de afgrond soms wel erg dichtbij.

Dit onherbergzame deel van deCoromandel Peninsula heeft een natuurschoon dat zijn gelijke niet kent. We stappen evenuit om het met regenwoud begroeide berglandschap af te turen en van de stiltete genieten.

Maandag 24 maart – 2e Paasdag is a post from NZ Gallivanting.

Het is nog steeds prachtig weer, met temperaturen tot 28 graden eneen lichte bries uit het westen. Marjan en Harry zijn twee dagen vrijen we besluiten die in de Coromandel door te brengen, een schiereilandin het noorden, dat door de Hauraki Golf gescheiden wordt van hetwestelijke schiereiland waarop Auckland ligt.

Onderweg passeren we kleine plaatsen met mooie namen als Eureka, Tatuanui en Morrinsville.
Opuitgestrekte grasheuvels grazen grote aantallen schapen met een tengerebouw, lange poten en een gewelfde snuit. Er is veel zwart- en roodbont,maar ook bruin rundvee en er zijn veel paarden. De meeste worden gefoktvoor de paardensport waar veel geld in omgaat. Net als in Engelandheerst hier een gokcultuur waar ook de bookmakers wel bij varen.

  De meeste huizen die ik onderweg zie varixebren van eenvoudige houtenoptrekjes tot fraaie, goed onderhouden bungalows. In Te Aroha (x91degeliefdex92 in Maori) zie ik tot mijn verbazing verschillende sierlijkehouten huizen die aan een ver koloniaal verleden doen denken, van hetsoort dat je in India en Indonesixeb nog wel eens tegenkomt. Niet zoverwonderlijk. Sinds die landen onafhankelijk werden, hebben veelvoormalige Britten en Nederlanders zich in Nieuw Zeeland gevestigd. Inde meeste van die huizen wonen nu kunstenaars of ze hebben de statusvan pension of backpackers-hostel.

Ander verrassends: een winkeltje met x91Collectables and Antiquesx92, eenpub met oude kappersstoel in een antiek bankgebouw (en een oudekluisruimte voor de drankopslag x96 helaas geen foto), een x91Organic Health Shopx92in een opgeschilderd oud huisje (met Weleda-reclame op het raam!) enhet huis van fotograaf Kampenhout.

Goud met een luchtje

Achter oneindige vergezichten over vlak, moerassig land doemtbergland op en we passeren verschillende ruige bergstromen. DeCoromandel Peninsula met zijn imposante natuur dient zich aan.

We komen aan bij Karangahake. In dit gebied waren van 1883 tot 1933 de grootste goudmijnen van NZ gevestigd. De Talisman- en de Crown-mijnenhaalden gezamenlijk toen meer dan 4 miljoen ounces ofwel ruim 100.000kg gouderts naar boven, wat ter plaatse zo veel mogelijk werd gezuiverd.

De eerste gold rush in dit gebied was in 1875. Na de vondst van wat alluviaal goud (dicht onder het oppervlak), werdende pioniers door slimme mijnbouwers verjaagd of voor een schijntje uitgekocht.

In de jaren 30 van de vorige eeuw bleken de mijnen niet rendabel meer en werden zegesloten. Wat is gebleven:meer dan een kilometer aan mijngangen, 700 meter aan schachten, funderingen, resten van machines, pijpleidingen, rails enlorries, gedeeltelijk vergaan en overwoekerd, maar nog steeds herkenbaar.

Een wandeling door het gebied levert door de borden met documentatieen oude fotox92s veel wetens- en zienswaardigs op. Van enkele fotox92s hebik geprobeerd ter plaatse een opname te maken. Het resultaat daarvan ishieronder te zien.

Het goud werd gewonnen uit kwartserts. Het vergruizen en hetvrijmaken van het goud daaruit gebeurde onder meer met het uiterstgiftige cyanide (blauwzuur) waar de gezondheid van de arbeiders zwaaronder te lijden had. Ze maakten lange dagen en werden slecht betaald.De Maori werden tot slaven gemaakt voor het vereffenen van al of nietvermeende schulden.

We eindigen onze tocht via een honderd jaar oude, vrijwel stikdonkere treintunnel van 1070 meter lengte.

Inde avond bereiken we Whitianga bij Mercury Bay aan de Grote Oceaan, en nemen onze intrek in het Central Park Motel.

Zondag 23 maart – 1e Paasdag is a post from NZ Gallivanting.

De vulkanen op Nieuw Zeeland komen regelmatig tot uitbarsting en ookaard- en zeebevingen zijn niet zeldzaam. De grootste uitbarsting was in186 n. Chr. De aardescheurde met enorm geweld open en miljoenen tonnen steen en magmaverspreiddenzich tot tientallen kilometers in de wijde omtrek. Het gat in deaardbodem datoverbleef vulde zich langzaam maar zeker met water en is nu Lake Taupo,eenmeer met een gemiddelde doorsnede van 35 kilometer, ongeveer in hetmidden van het noordeiland.

Geisers

Het centrale deel van het noordereiland ligt boven een breuk in de aardkorst. Hier is devulkanische activiteit tot direct onder het aardoppervlak merkbaar en op sommigeplekken zelfs erboven. De plaats Rotorua is beroemd vanwege haar spectaculairegeisers. Hierover later meer.

Brandend zand onder de Tarawera

Het water in Lake Tarawera aan de voet van de vulkaan Tarawera iseen paar graden warmer dan hetonder normale omstandigheden zou moeten zijn. De oever die het dichtstbij de vulkaan ligt heet niet voor niets ‘Hot Water Beach’ en dathebben we – Len, Ed, Marjan, Harry en ik – aan den lijve ondervonden.Diep in de berg wordt water tot gloeiend hete stoom verhit waardoor heteen uitweg zoekt door spleten in het gesteente.

Wieop het strand zijn tenen in het zand steekt, maakt kans op eenpijnlijke brandblaar. Ook moet je erg goed uitkijken waar je het waterin loopt. Groot kans dat je levend wordt gekookt, maar vind je eenmaaldeideale mix tussen het koude en het hete water, dan doet het weldadigaan.

Uitbarsting

In de rotsen aande oever van Lake Tarawera herinnert een plaquette (in het Maori en het Engels)uit 1986 aan de slachtoffers van de uitbarsting van de Tarawera die toen honderdjaar geleden plaatsvond.

Rotte eieren

In de plaats Kuirau bevinden zich zox92n twintig hetemodderpoelenwaaromheen een groot park is aangelegd. Zoals op veel plaatsen wordt dehitte aangewend voor de energieconsumptie in de omgeving. De lucht iserniet om te harden: een geur van rotte eieren komt je al van kilometersafstand tegemoet. Het gebied oogt zo troosteloos dat je denkt elkmoment oog in oog metGollem te kunnen staan. (Over de in Nieuw Zeeland verfilmde trilogievanTolkien later meer.)

Geneeskrachtig?

Hoewel de vegetatie in de directe omgeving er duidelijk onder te lijdenheeft, worden aan het zwavelrijke water veel geneeskrachtige eigenschappentoegekend. Drinken is niet aan te raden maar je voeten worden er opvallendschoon van.

Vrijdag 21 maart is a post from NZ Gallivanting.